Cogito ergo sum

Martes, 09 de agosto de 2005

A insoportable levedade do ser

É igual o duro que sexas, o asfalto sempre o será máis ca ti

Nunca vos parastes a pensar sobre o milagre da vida. Tantas células
postas de acordo para que poidas erguerte cada mañá, a min sempre me
pareceu algo máxico. Non creo que nunca cheguemos a entender
totalmente o fenómeno da vida. O máis complexo procesador é bricolaxe
se o comparamos co máis simple virus (que nin sequera podemos
consideralo como ser vivo). De feito non lle damos importancia á nosa
levedade ata que algo altera o perfecto equilibrio do noso corpo. Esta
alteración pode chegar de infinitos modos. A min chegoume en forma de ostiazo en bicicleta. Os detalles sobran. O caso é que o sentir o
meu queixo bater sobre o asfalto despertei do meu soño de
imperturbabilidade. Deime conta do fácil que é en milésimas de segundo
perder o que nos parece inarrebatable. Mentres miraba o chan observando atónito o charco que formaba o regueiro de sangue que saía do meu nariz pensaba no preto que estiven de perdelo todo. De non levar casco posiblemente agora estaría lamentando máis que oito puntos, un dente astillado, os beizos queimados e feridiñas repartidas pola miña
anatomía. Vinte segundos antes andaba a preguntarme se me lembraría de cómo se xoga ó tenis, e trala mallada o único no que podía pensar era
en coller forzas e ir andando onda os meus amigos sen perder o
coñecemento. E a pesar de todo síntome afortunadísimo. Todo foi un
susto, sobre todo para a nena pequena que me viu de primeira (pobriña)
e foi avisar ós demais.




Aviso: a antitetánica está a provocar en min un estado de malestar
xeral. Considerade esta nota como un delirio febril.

Conlusións:
Usa sempre casco, aínda que leves gomina.
O que chega non tarda.
Vive cada momento especial como se fora o último.
Os bicos, as apertas e as caricias son momentos especiais.

Por: Balusinho | General | Comentarios (1) | Referencias (0)